2006/Dec/30

แวะมาสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าฮะ...

ปีนี้ดองบล็อกเกือบทั้งปี...

ปีหน้าก็ตั้งใจว่าจะ...

ดองต่อไป...

อ้าว เฮ้ย... =[]= !!!

ดองไม่ดองเอาไว้ก่อน ขอแปะของขวัญสักเล็กน้อยฮะ

>[]<~~!!!

เล่มใหม่ !!!

หน้าปกโฮกกกกมาก !!!

อันนี้ความบ้าส่วนตัว

ของขวัญจริงอยู่ด้านล่างฮะ~


マリア様がみてる~The Virgin's Mary is Watching You~

Episode 1:วันจันทร์ที่ใจสั่นไหว

Part 2

Part 3

ยูมิซัง ยูมิซัง

ยูมิถูกเรียกขณะเดินออกจากห้องดนตรีหลังทำเวรเสร็จตอนเลิกเรียน

อ้าว ซึตาโกะซัง เวรที่ห้องเรียนเสร็จแล้วเหรอ ?

อืม พอดีเห็นยูมิซังถือกระเป๋านักเรียนมาทำเวรด้วย เลยรีบมาดักไว้ก่อนจะคลาดกัน

ห้องเรียนของชั้นปีหนึ่งนั้นอยู่ห่างจากห้องดนตรีพอสมควร เวลาทำเวรจึงต้องเอากระเป๋านักเรียนไปด้วย เพราะห้องดนตรีนั้นใกล้ทั้งทางขึ้นลง และคลับเฮาส์ จึงสะดวกเวลากลับบ้านหรือไปชมรม

มีธุระกับฉันเหรอ ?

อยากคุยด้วยหน่อยน่ะ

คุย ?

พอยูมิย้อนถาม ซึตาโกะก็ใช้นิ้วดุนหว่างแว่นที่ไม่มีกรอบพลางพยักหน้ารับ

ยูมิซัง พวกเราต้องไปชมรมต่อ ขอตัวก่อนแล้วกัน ส่วนสมุดบันทึกประจำวัน เดี๋ยวจะเอาไปคืนอาจารย์ให้เองนะ

ทั้งสามคนที่เป็นเวรกับยูมิส่งยิ้มให้ด้วยแววตาใสบริสุทธิ์

อืม...ขอบคุณนะ

ไม่เป็นไร...งั้นลาก่อนนะ

ลาก่อน

ยูมิยืนเคียงกับซึตาโกะมองส่งพวกเธอซึ่งอยู่ในชุดนักเรียนสีดำปีกกาก้าวเดินไปตามระเบียงอย่างสงบเสงี่ยม

ซึตาโกะหันมาหายูมิแล้วพูดขึ้นมาทันทีว่า รู้ใช่ไหม ว่าฉันอยู่ชมรมถ่ายภาพ

อะ ...อืม

ซึตาโกะซังถือว่าเป็นคนดังเลยทีเดียว

เพราะนอกจากเวลาเรียนแล้ว แทบไม่ปล่อยมือจากกล้องเลย เคยได้ยินมาด้วยว่าเวลาปล่อยให้ช๊อตเด็ดหลุดมือไปเธอจะเจ็บใจมากทีเดียว ตั้งแต่เข้าเรียนแผนกมัธยมปลายและได้เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ยูมิเคยโดนถ่ายรูปตอนเผลอไปสองสามหนแล้ว ถึงจะไม่รู้ว่าถ่ายเก่งแค่ไหน แต่ก็ถ่ายออกมาให้คนเรียบ ๆ อย่างยูมิน่ารักขึ้นถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์

นี่ก็ใกล้จะงานโรงเรียนแล้ว ช่วงนี้ฉันเลยออกจากบ้านเร็วหน่อยเพื่อมาฝึกถ่ายรูปตอนเช้า

แบบถ่ายรูปของเธอมีแต่คน จำกัดความลงมาอีกนิดว่า เด็กสาวมัธยมปลาย เป็นหลัก นั่นยังไม่เท่าไหร่แต่เจ้าตัวบอกว่าถ้าจัดท่ามากเกินไปจะถ่ายออกมาไม่สวย จึงชอบแอบถ่ายเสียมากกว่า

ซึตาโกะซังเลิกแอบถ่ายสักทีเถอะนะ

จะให้อยู่โดยไม่ใช้สิทธิ์พิเศษที่เรียกว่านักเรียนโรงเรียนสตรีลิเลียนได้ยังไง ฉันแค่อยากเก็บสิ่งที่งดงามให้ยังคงงดงามอยู่ต่อไปในฟิลม์เท่านั้นเอง สักวันพวกเราต้องแก่ตัวลง แต่ก็สามารถรักษา ตอนนี้ ให้ยังคงเปล่งประกายอยู่ได้ ดังนั้นฉันซึ่งถูกกล้องเลือกจึงได้รับหน้าที่ถ่ายรูปจากสวรรค์ยังไงล่ะ

ซึตาโกะพูดพลางกำหมัดแน่น

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ไม่เป็นไรหรอก ฉันทำตามความยินยอมของนางแบบแต่ละคนอยู่แล้ว รูปที่เขาไม่ชอบฉันจะเผาฟิลม์ทิ้งด้วย แต่เวลาเอาไปแปะโชว์ก็อนุญาตเจ้าตัวก่อนเหมือนกัน

ความยินยอม ?

แบบนี้ไง

ซึตาโกะยื่นรูปถ่ายสองใบให้ยูมิ

ไหน ?

สาม สอง หนึ่ง

เอ๋---!

ทั้งที่เป็นนักเรียนโรงเรียนลิเลียนแต่ยูมิกลับส่งเสียงดังจนโดนซึตาโกะเอามือปิดปาก

นะ นี่มัน

ตอนนั้นนั่นเอง

บรรยากาศยามเช้าที่แทบเลือนหายไปจากความทรงจำของยูมิ รูปคู่ของยูมิกับโองาซาวาระ ซาจิโกะซามะ

สมกับเป็นมือหนึ่งของชมรมถ่ายภาพ ไม่ปล่อยให้ช๊อตเด็ดหลุดไปได้จริง ๆ ถ่ายตอนมือทั้งสองข้างของซาจิโกะซามะอยู่ตรงคอซองยูมิพอดี ตอนนั้นไม่ได้แม้แต่ยินตอนเสียงผูกคอซองเสร้จด้วยซ้ำ

ยูมิได้แต่ยืนอึ้งดูรูปจนกระเป๋าแทบหลุดมือ

ถ่ายซาจิโกะซามะออกมาได้สวยจริง ๆ แถมยูมิที่อยู่ข้าง ๆ ยังพลอยเหมือนเทพธิดาไปด้วย

รูปนี้ซูมเอาจากที่ไกล ๆ แต่รูปนี้ถ่ายเต็มตัวให้บรรยากาศ ไม่ได้นะ ดีกว่าใช่ไหม ?

ซึตาโกะบอกว่าชื่อภาพคือ การอบรม ยูมิเข้าไปเกาะเธอแล้วพูดว่า

ขอรูปนั้นนะ !

ขณะที่ยูมิพูด ซึตาโกะก็ชูรูปขึ้นแล้วยิ้มอารมณ์เหมือนปลาติดเบ็ดแล้ว

ก็ได้ แต่มีเงื่อนไขสองข้อ

เงื่อนไข ?

ข้อแรก ต้องให้ฉันเอารูปนี้ไปแปะตรงบอร์ดแสดงผลงานของชมรมถ่ายภาพตอนงานโรงเรียน

เอ๋...

แสดงผลงาน ? บอร์ด ? ซึตาโกะซังคงเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ

จะให้เอารูปเราที่จะผลการเรียน ส่วนสูง น้ำหนัก หรือหน้าตา ทั้งหมดอยู่ในเกณฑ์ปานกลาง ถ่ายคู่กับซาจิโกะซามะผู้ดีพร้อมทุกอย่างไปแปะต่อหน้านักเรียนทั้งโรงเรียนเนี่ยนะ บ้าบิ่นเกินไปหน่อยล่ะ

ซึตาโกะซัง ล้อเล่นใช่ไหม

คิดว่าล้อเล่นเหรอ รูปนี้เป็นรูปที่ฉันถ่ายได้ดีสุดในรอบปี มั่นใจตั้งแต่ตอนกดชัตเตอร์ ขนาดยอมเสียสละพักกลางวันไปล้างรูปเลยนะ

ขณะพูดก็ได้ยินเสียงท้องซึตาโกะซังร้องขึ้นมาแบบไม่สมเป็นกุลสตรีแม้แต่น้อย กล่องข้าวคงยังนอนหลับอยู่ในกระเป๋าโดยไม่ถูกแตะต้องกระมัง แสดงว่างานอดิเรกนั้นสำคัญกว่าความอยากอาหารเพื่อการเจริญเติบโตเสียอีก

แต่... แปะบอร์ดเชียวนะ...

ยูมิก้มหน้าด้วยความลำบากใจ

ไม่อยากได้รูปนี้เหรอ

ซึตาโกะหยิบรูปสองใบขึ้นโบกไปมาต่อหน้ายูมิ

ฉันรู้นะว่าเธอแอบปลื้มโองาซาวาระ ซาจิโกะซามะอยู่ อย่าว่าแต่รูปคู่เลย ขนาดรูปครึ่งตัวสักใบยังไม่มีด้วยซ้ำ ตอนที่รูปถ่ายทัศนศึกษาแปะอยู่หน้าห้องพักครู มีรูปดี ๆ เต็มไปหมด แต่ก็ซื้อไม่ได้เพราะอยู่คนละชั้นปี เธอคงเจ็บใจล่ะสิ ? แถมไม่ได้เข้าชมรมไหนเลยฝากรุ่นพี่ปีสองซื้อไม่ได้ รูปที่ได้มาอย่างหวุดหวิดก็คือรูปถ่ายตอนงานกีฬา แต่ซาจิโกะซามะถือไม้วิ่งผลัดอยู่ด้านหลังเธอที่ถ่ายได้โดยบังเอิญ ถึงจะไม่เล็กขนาดเมล็ดข้าว แต่ก็ใหญ่แค่เมล็ดถั่วใช่ไหมล่ะ

เสียมารยาท ฉันมีดินสอของซาจิโกะซามะด้วยนะ แค่นั้นฉันก็เก็บไว้อย่างดีเลยนะ

จู่ ๆ ซึตาโกะก็ทำท่าเหมือนนักสืบ